Het is een dag als alle anderen. De kinderen spelen op het schoolplein. Plots staat hij daar: die nieuwe jongen. Hij kijkt. Dat is het enige wat hij doet: kijken. Hij is wat onzeker. Plotseling verzamelt hij zijn moed en loopt hij op de groep af. “Mag ik meedoen?” vraagt hij. De groep reageert nogal lauw. Verdrietig loopt de jongen weg. “Zie je wel, ze moeten me niet,” zegt hij tegen zichzelf. De groep speelt weer verder, maar één iemand gaat achter de jongen aan. “Hey, jij daar! Tuurlijk mag je meedoen!” Een glimlach verschijnt…