Kraaien krassen grootse liederen
Veilig boven het gouden rood
IJzig blauw omringt hun boven
Morgen komt de dood       

Storm giert door de grote gele bomen
Regen striemt in je gezicht
Laten wij maar slapen gaan
Doe je ogen dicht 

Zullen wij niet langer treuren
Het is zo weer voorbij
Dan komen nieuwe kleuren
Dus blijf nog even hier, bij mij

De fakkel die ze stevig naast zich in de grond heeft gezet, werpt een warme gloed op hen beiden. Ze kijkt naar zijn witte huid die door het donkere hout van de kajak nog witter lijkt. Het water van de rivier klotst tegen de kajak aan en doet het lichaam bewegen. Ze richt zich op en kijkt over de lange rivier die voor haar ligt. Het water glinstert in het maanlicht. Aan het einde ziet ze de stoom die de waterval veroorzaakt.

Even laat ze de twijfel toe in haar hart. Ze hoeft de kajak niet van de waterval af te laten storten. Ze hoeft zijn hand niet los te laten. Ze hoeft hem niet los te laten. Dat is waar, ze hoeft hem niet los te laten.

De kajak danst op het water als ze instapt. Ze gaat naast hem liggen en voelt zijn koele witte huid op de hare. Haar vingers pakken nog steviger zijn hand vast en langzaam verstrengelt haar hand zich met de zijne.

Het geraas van de waterval wordt sterker. De dauwdruppels dalen op hen neer. Ze kust nog éénmaal zijn wang, zijn ogen, zijn mond en dan is er niets meer. Geen sterren, geen maan, geen zon. Ze zijn weer samen.

Vanachter haar masker kijkt ze naar de dansende mensen. Ze hoort het geritsel van de baljurken en het schuiven van voeten. Het licht van de kaarsen weerkaatst op het glas van de grote kroonluchter die op zijn beurt kleine lichtvlekjes op de mensen onder hem werpt. Het lijken sterren, duizenden sterren. Maar het is schijn, het is niet echt. Dit is niet haar wereld, niet haar leven. Het geritsel van de jurken verandert in het razen van een najaarsstorm. Het schuiven van de voeten verandert in het gedreun van een onweersbui.

Zo snel haar baljurk het toe laat rent ze door de zaal, door de grote openstaande deuren de tuin in. Ze kijkt omhoog en ademt de frisse avondlucht diep in. Dan sluit ze haar ogen en voelt hoe haar lichaam in duizenden stukjes uiteenvalt. In duizenden sterren.

Wij zijn de Balladettes. Vier hofdames van negentien: Loesja, Monique, Liselot en Annelies, opgegroeid in de beste gezinnen en dragers van het zuiverste bloed. Zingen en dansen kunnen we niet, maar schrijven des te beter. Loesja is een echte lettervreter. Van elke letter weet ze wel een gedicht te maken. Men noemt haar dan ook de letterdichtster. Van heinde en verre komt men om naar de prachtige lettergedichten van Loesja te luisteren.

Liselot weet op elk woord een rijmende klank te vinden. Ze liet zich op haar zesde levensjaar al inspireren door de gedichten van Shakespeare. Ze is er kapot van dat ze haar held nooit meer kan ontmoeten en rouwt daarom ieder jaar op 23 april, de sterfdag van haar grote voorbeeld.

Monique vindt het schrijven van gedichten een aardigheid. Beter gezegd: ze is er professioneel mee bezig. Monique heeft – ondanks haar jonge leeftijd – al talloze dichtbundels op haar naam staan. Helaas hebben deze bundels het grote publiek nog niet weten te bereiken, ze komen namelijk niet verder dan de kindersectie in de bibliotheek.

Annelies verslindt gedichtenbundels alsof het chocolade is. Alle vormen, maten en smaken. Geen enkele dichtbundel is dan ook veilig voor haar. Op een onbewaakt moment heeft ze de verzameling dichtbundels van haar vader buitgemaakt. Zijn nieuwe dichtbundels staan dan ook achter slot en grendel.

Samen vormen wij een team dat elke woordenstrijd wint. Wij kneden zinnen, schrappen woorden, ontleden teksten tot op het bot en zetten de puntjes op de i. En wij zijn pas tevreden als gedichten en verhalen voor ons geen raadsels, geheimen en verborgen boodschappen meer kennen.

Wat is het resultaat? Leesgenoot voor jong en oud. Dichtkunst van de bovenste plank, waar zelfs Lucebert een puntje aan kan zuigen.  

Woensdag
Midden van de week
Toch de eerste dag
Overmorgen is het weekend
Ik wou dat het al zover was

Donderdag
Vele mensen
Vele woorden
Er was zoveel dat ik hoorde
Maar wat ik niet kon zien
Toch telt alles mee
Elke gedachte en elk idee

Vrijdag
Mijn vader is een boef
Escape from Veenhuizen
Het was slechts een spel
Maar hij won het wel

Zaterdag

Kletsen en lachen

De hele dag door

Samen eten koken

En toen ging ze er weer vandoor

Zondag
Het stadion kolkt
De mensen juichen
De mensen huilen
Heereveen was in mineur
Gelukkig bleef de zon wel schijnen

Maandag
Werken en denken
De hele dag
Misschien dat ik straks even slapen mag

Dinsdag
Een inspiratieloze dag
Berg op berg af
Regen tikt tegen de ramen
Ik wou dat het morgen was