Woensdag

Zoeken en kiezen

Knippen en plakken

Maak een moodboard

Mijn mood: moe

Donderdag

Het stormt binnen in mij

Het ene moment is het een blije storm die een gelukzalige glimlach op mijn gezicht tovert

Het volgende is het een ongelukkige storm die mijn lippen doet pruilen

Ik ben gelukkig, maar ik ben het ook niet

Ik wil schreeuwen, lachen en huilen tegelijk

Ik wil dansen, dansen om te vergeten

Dansen om even aan niets te denken

Dus ik dans, ik spring en mijn hoofd is even leeg

Ik stop, sta stil en de storm is weer terug

Vandaag voel ik me net een stuiterbal

Vrijdag

Shit

Verkeerde trein gepakt

Terug

Te laat

Later

Shit

Trein gemist

Slapen

Zaterdag

Ik moet helemaal niets

en dus wil ik van alles

alles wat ik leuk vind

en nog veel meer

Zondag

Het viel me alles mee

Maandag

Stil

O, fijne stilte

Even alleen

Rust

Het is donker buiten

Donker en stil

En het is fijn

Fijn om heel even de enige te zijn

Dinsdag

Druk, de hele dag druk

En daarna

Alleen nog maar moe

Heel erg moe

Dus laat me

Ik ben moe

Het Begin       

Voor anderen het midden, voor mij het begin                                              

Zucht…        

Vandaag weer verplichtingen                    

 Geen zin                              

Ik vraag me af                        

Een lange dag                                              

Wat leer ik vandaag?                                              

Dat vraag ik me af…                                              

Wat is het nut?                                              

Dat vraag ik me af…                                              

Wat kan ik ermee?                                              

Dat vraag ik me af…                                     

Sollicitatie                                                                                             

Ik voel spanning                                              

Zenuwen                                             

Ik beantwoord de vragen                                             

Ik praat over mezelf                                              

Meer kan ik niet doen                                                                                             

Ik bijt op mijn nagels

De telefoon rinkelt                                              

Goed of slecht                                               

Het nieuws maakt mij blij                                              

Het weekend kan beginnen                                 

Vrijheid                                                                                             

Ik hoef niets                                              

Ik moet niets                                              

Alles kan                                              

Alles mag                                              

Ik kan, ik mag, ik wil doen wat ik zelf wil! 

Vreugde

We praten                                              

We praten samen

We lachen                                              

We lachen samen                                              

We vieren                                              

We vieren samen                                              

We vieren samen jouw verjaardag 

Dramadag

Ik moet                                              

Maar ik wil niet                                              

Tegenzin                                              

Er tegen aan!                                                                      

Woensdag 19 september

Als gladiatoren staan ze daar

in grote rijen voor ’t publiek.

Schitteren zij in hun tuniek

van jong talent of vroeg gevaar.

Gedreven door onbekende factoren,

Maar allen met hetzelfde doel

gaan zij op in het gewoel ,

en vechten om erbij te horen.

In groepjes staan ze bij elkaar,

Bang voor andere arenagasten.

Tot de tijd ze aan zal tasten.

Toch spannend wel, zo’n eerste jaar.

Donderdag 20 september

Er staan ijsbloemen op het raam.

Deuren die klemmen en kraken.

De koude wind die door het huis heen blaast

En loeit over met sneeuw bedekte daken.

Konijnenpasjes op het witte gras.

Vogelvoetjes en takjes op het pad.

Mijn vers bedekte grond lijkt zacht

Maar loog want hij is hard en glad.

Fietsers remmen, slippen en vallen

Vormen obstakels op de straat.

Koude tenen, koude handen

tot het weer eindelijk over gaat.

Vrijdag 21 september

Zo machteloos als ze nu was,

Zo sterk voelde ze zich vannacht

Liggend op het vuile matras

Had zij haar plan goed uitgedacht.

’s Ochtends, toen de winkelier haar uit het steegje joeg

besloot ze dat vandaag de laatste keer was dat

ze haar armen om haar verkleumde lichaam sloeg

en moest vluchten voor iets dat ze niet bezat.

Daar stond ze dan, met verslagen ogen

Te kijken naar het diepe gat waar ze zich in wou smijten.

Met hangende schouders en haar hoofd gebogen

Voegde zij de afgrond bij de rest van haar stommiteiten.

De twijfel had wederom gewonnen

Weer had ze niet de kracht om door te gaan

Om te stoppen wat een ander was begonnen

En haar wereld aan haar voorbij te laten gaan.

Zaterdag 22 september

Bij de tweede stap wist ik het al.

Ik doe het niet.

Maar ik ren wel.

Snel, steeds sneller, niemand ziet het.

Het obstakel wordt steeds groter,

Mijn ogen recht vooruit.

Driekwart.

Ik minder vaart, huppel, en buig af

Eerst opluchting dan teleurstelling.

Kwaad op mezelf en bang.

De volmaakte boog,

Eist zijn tol.

Het wachten is naar.

Nog een weigering zinloos.

Iedereen gaat.

Dit keer niet rennen maar stormen.

Niet stoppen, dit maal

Hoofd leeg en gaan.

Ik spring, zweef, voel het vlak onder mijn handen.

Voor het landen grijpt men mij vast.

Wankelen, corrigeren en staan.

Tevreden een stapje omlaag,

Dezelfde weg als net maar nu langer.

Ik kan het.

Zondag 23 september

De zwarte rechte lijn met strepen.

Bomen, slootjes, velden, palen in de grond.

Flitsend.

De snel draaiende trappers klikken.

Het gezoem van het dynamodopje dat tegen een band aan schuurt.

Geratel op de weg.

Er zijn donkere struiken,

Maar enkelen zijn wit.

Dat is raar.

Lantaarnpalen verlichtten de helft.

Geen passanten, geen tegenliggers.

Ik ben alleen.

Mensen verschijnen op rare plaatsen

In een sloot of achter een heg waar geen mens achter past.

Als ik er ben zijn zij weg.

Geen vogels meer maar vleermuizen

Mijn hoofd schiet opzij.

Mijn schaduw haalt me in.

Vlinders en diamanten

Leuke liedjes, niet te hard

Fluisterend zingen.

Ik ben er bijna.

Maandag 24 september

Roze is de weg waarnaar ik ga,

Het pad waarop ik al tijden sta.

De wereld die voor mij open ging

Is omgeven door een lichtroze schittering

Mijn hele lichaam straalde

Toen hij zijn woorden herhaalde.

En boven ons, die mooie ster,

Maar ik scheen feller en verder.

Maar als ik nu naar boven staar

Is diezelfde sterrenhemel daar.

Die leerde mij dat ook sterren niet eeuwig schijnen.

En langzaamaan zag ik mijn fonkeling verdwijnen.

De gele gloed om mij heen

Bleef nog even maar verdween

Langzamerhand.

En op een dag was mijn sterretje uitgebrand.

Van binnen was ik koud en leeg.

Toen kwamen de dagen dat ik zweeg.

Hij begreep helaas te laat,

Dat van elke ster de glans vergaat.

Dinsdag 25 september

De geur van buiten na de regen

Blaadjes onder de grote boom

Het donkere wolkendek trekt sloom

Over ons huis en de verlaten wegen.

De wind die de takken laat kraken

En het zand de lucht in strooit

Zie je de rest van het jaar nooit

Maar de tijd heeft hem doen ontwaken.

Mijn blote voeten, de speels zwaaiende was

Koud, vervelend, eigen schuld

Een klein beetje meer geduld

Of hele kleine snelle pasjes door het gras.

De lijn is voorzien van een sieraad

Geschonken door de natuur

De glinsterende druppels zijn klein maar puur

En doen vrijwel niemand kwaad.

Op mijn tenen dan, maar wel heel vlug

Mijn handen volgeladen

Verweerd maar vastberaden

Ben ik weer bij het huis terug.

Woensdag
Zoveel spullen, zoveel rekken
Zoveel keuze, zoveel soorten
Kan ik u helpen, vraagt ze
Nee. Ik wil naar huis.

Donderdag
Zon komt op
Lucht kleurt oranje
Eén vrachtwagen passeert m’n huis
Met bevroren brood en hete thee
Is mijn ochtend officieel gestart

Vrijdag
Lange dagen
Maar dit is de laatste
Lange dagen
Maar ik moet er nog één
Lange dagen
Maar nog heel even
Lange dagen
En dan is deze weer voorbij

Zaterdag
Eén dag en teveel te doen
Iedereen slaapt uit, ik niet
Iedereen neemt de tijd, ik niet
Iedereen doet rustig aan, ik niet
Iedereen is klaar voor de zondag, ik niet

Zondag
Half wakker
Buiten is het stil
Geen enkel geluid
Helemaal niks
’s Ochtends
En toch donker
Waar ben ik eigenlijk?

Maandag
Bomen dansen
Takken zwaaien
Wind blijft maar komen
De herfst is begonnen

Dinsdag
Laat
Heel laat
Veel te laat
Moe

Maandag

Met het weekend gedaan,

een nieuwe week breekt aan.

Met de rust gedaan,

school breekt aan.

Dinsdag

Ding

Dingen

Dinges

Ding

Woensdag

Zittend op een stoel,

met mijn voeten op de vloer,

schrijvend in een boek.

Donderdag

Vijfde dag

Vijf uur

Vijf minuten

Vrij

Vrijdag

Vrijdag

Bijna vrij.

Bijna werken.

Bijna stappen.

Bijna weekend.

Zaterdag

Zee

Zout

Zand

Zonnig

Zomer

 Zondag

Moe,

naar bed toe.

Gapen,

slapen.

Maandag

Het zand zakt uit de zee
Ik zeef, ik veeg
Voeten hebben veters

Dinsdag

Gewoon weer een dag
Soms bont, soms rood
Of blauw, of grauw
Of wat dan ook

Woensdag

Voeten hebben vleugels
Zweef, fladder
Fladder door ideeën
Weer moed, weer zin
Zweef
Fladder

Donderdag

Geen tijd, geen tijd
Moet nu, moet snel
Geen vragen, geen tijd
Geen dralen, kein zeit!

Vrijdag

Wekker ontwaakt een trein
Trein reist naar school
School leert een student
Student stelt geen wekker

Zaterdag

Zet het van me af
Ik luister, ik lach
Ik speel, ik lach
En zeg de zaterdag gedag

Zondag

Was het leu-heuk?
Genoeg geda-haan?
Iets gele-heerd?
Ben je geru-hust?

Niiwino Geertsema 

Woensdag 

Waar de één onder de maandag en dinsdag bezweek

is dit voor mij pas het begin van de week.

Dit is waar alle ellende begint,

Dus heb melij, mijn vrint!

Donderdag 

Protagonist

Tientallen, honderden

De een na de ander deed ons verwonderen

Vrijdag 

Fietsen voor het vaderland

Café Nationaal

Hosselen op de straathoek

Ik ben een survivor, weet je wel

Zaterdag 

Rust

Lui

Drank

Lui

-de muziek

Herrie

Zondag 

Hoofdpijn

Kopbal

Binnen de lijnen

Buitenspel

Maandag ontbreekt, nalatigheid v.d. auteur 

Dinsdag 

Dit is de vierde

Na de derde

Zou het koffertje

Al zijn uitgepakt?

Woensdag

Lach, dag, rond, ei, pan, giebel.

Donderdag

Traan, asfalt, rilling, roes.

Vrijdag

Deken, uitjes, slaap.

Zaterdag

Uitzieken, dekbed, toetsenbord.

Zondag

Zonnestraal, regendruppel, fietsband, lijm, schaar.

Maandag

Drempel, bril, rugzak, colaglas, wekker

Dinsdag

Spatel, voet, oorring, schemerlamp, deadline, sleutelbos.

Woensdag

 Verdroogde hersens. Verschrompeld, bezwaard. Maar kijk! Het licht is verdwaald in het donker.

 Donderdag

 Deze wegen spreken. Spreken en vechten om hun recht, hun plaats. Ze botsen, met alle gevolgen van dien.

 Vrijdag

 Te laat, te laat is de wereld voor mijn wekker. Te snel gaat alles voorbij en komt het nieuwe. Te snel, te laat.

 Zaterdag

 Een droom klopt aan de deur van mijn hoofd. Of ze naar binnen mag. Maar vanavond is voor drinken, vanavond is voor de roes. Morgen met de kater op stap op onbekende wegen.

 Zondag

 Stenen op mijn rug. Een zucht, een puf. De klucht van de dag sleept me weer overeind.

 Maandag

 Licht. Snel. Mes. Een lichte slaap schiet door mijn lijf.

 Dinsdag

 Vleugje stress, tikje paniek. Beetje gek, doodmoe.

Woensdag
De wekker trilt
Maar ringt niet.
De vogel gaapt
Maar zingt niet.

Alles spreekt voor zich

Donderdag
Ik moet op de fiets naar het theater.
Maar het regent koeiendruppels.
Ik ga wel later.

Vrijdag
Vegetarisch vlees
Sappig spiesje
Heerlijke hamburger
Maar de barbecue gaat niet door

Zaterdag
Ik word wakker van een kater.
En ik heb gisteravond
nog wel zo rustig aan gedaan.

Als mijn ogen open gaan,
Zie ik tegen het felle zonlicht in
onze kat Christiaan.

Zondag
Snel mijn bed uit,
geen tijd voor eten,
ik douche vanavond,
race naar station,
pruts in het fietsenrek,
draaf over het perron.
Ik ga vandaag meedoen aan een hardloopwedstrijd.

Maandag
Vroeg opstaan was vandaag het plan,
maar daar komt niet veel meer van
omdat ik van de spierpijn niet meer lopen kan.

Dinsdag
Een zelfportret dat
een ander van je maakt
is als een tegenstander die
tegen zichzelf schaakt